نظام انتخاباتی ورشکسته سرمایه داری

در شرایطی که نظام سرمایه داری در بحران اقتصادی و مالی از ۲۰۰۸ به بعد فرو رفته و قادر به گسترش گلوبالیزاسیون و نئولیبرالیسم در حل این بحران نشده با انتخاب شدن دونالدترامپ با اعلام برگشت به ناسیونالیسم با کمتر از ۳۰% کل آراء رای دهنده گان برمسند ریاست جمهوری تکیه زد و سیاستهای فاشیستی جهت فائق آمدن از بحران کنونی را درپیش گرفت. ولی جناحهای مدافع نظام جهانی سرمایه و نئولیبرالیسم متعلق به بانکهای بزرگ که در کنگره آمریکا قدرت قابل ملاحظه ای دارند، در اندیشه ی ممانعت از رئیس جمهور کنونی از آبرو ریزی به خطر انداختن موقعیت هژمونیک آمریکا درجهان توسط آن هستند، اقداماتی را بی سروصدا صورت می دهند.

درکشورهای اروپائی نیز به دلیل این که سیاست تجمع این کشورها در اتحادیه اروپا قادر به رهائی از این بحران اقتصادی و مالی جهان امپریالیستی نشده و موج نارضایتی در میان توده های مردم به دلیل رشد بی کاری، عدم امنیت شغلی، قطع شدن و یا تقلیل امور رفاهی و بهداشتی زمینه برای ضدیت با پناهنده گان خارجی در لفافه ناسیونالیسم در اروپا سربلند نمود و احزابی از این قبیل رشد سریعی یافته و برای کسب قدرت به تکاپو افتاد اند.

اما دراین میان گرداننده گان اصلی اقتصاد یعنی بانکداران وابسته به بزرگترین آنها نظیر روتچیلد در اروپا درجهت پیشبرد گلوبالیزاسیون و نئولیبرالیسم جهانی و در این راستا تبدیل اتحادیه اروپا به موقعیت قطب جدید با قدرت خارج از زیرهژمونی امپریالیسم آمریکا قرارداشتن، دست به کار ایجاد اتحاد کشورهای اروپا در این راستا شدند. انتخابات ریاست جمهوری فرانسه دراین زمینه می تواند هم نشان ورشکسته بودن نظام انتخاباتی سرمایه داری باشد و هم بیانگر خط فرسوده ی دموکراسی تحت سیطره ی سرمایه های عظیم مالی مولتی میلیاردرها که با هو و جنجال پیش برده می شود:

تعداد حق رای داشتن شهروندان فرانسه در سال ۲۰۱۷، ۴۷ میلیون نفر است. حتا درمعیار دموکراتیک انتخابات باید کاندید درصدد پیروزشدن حداقل باید ۲۴ میلیون نفر یعنی ۵۱% آراء رابه خود اختصاص دهد که ضمن این که رقمی جالب و کافی نیست. چرا که ۴۹% به آن نماینده تمایل نشان نداده و لذا نمی توان پیروزی ۵۱% را پیروزی بزرگی دانست. اما به ندرت می توان درکشورهای سرمایه داری نامزدی را یافت که اقلا همین ۵۱% پیروزی را به دست آورده باشد. آقای امانوئل ماکرون از بانکداران نظام مالی روتچیلد در شرایط زیر به ریاست جمهوری در ۷ مه ۲۰۱۷ انتخاب شد:

  • ازبانکداران روتچیلد؛

  • ۳۹ ساله جوانترین ریاست جمهوری فرانسه تا به حال؛

  • شرکت کننده گان رای دهی: ۷٫ ۲۰ میلیون یعنی ۶٫ ۴۳% از ۴۷ میلیون کل حق رای؛

  • ۴٫ ۲۵% یعنی ۱۲ میلیون نفربزرگترین رقم در امتناع از رای دادن از ۱۹۶۹ به بعد؛

  • ۷۰٫ ۴ میلیون شرکت کننده (۴۷٫ ۱۱%) با رای بالای سفید و مجموعا ۳۴% امتناع کننده گان؛

  • ماکرون برنده با ۱٫ ۶۶% و مارین لوپن ۹٫ ۳۳% (با ۷ میلیون رای داده شده)بازنده؛

  • ۶۸٫ ۱۳ میلیون رای (یعنی ۱٫ ۲۹% کل آراء داده شده) که ماکرون برنده را با کمتر از ۳۰% اکثریت قلمداد می شود!

بدین ترتیب انتخابات ریاست جمهوری در دو کشور امپریالیستی به صورت ناسیونالیستی با گلوبیستها در آمریکا و گلوبالیستی با ناسیونالیستها در فرانسه پیش رفت ولی از نظر نماینده اقلیت رای دهنده گان بودند که به ترتیب در آمریکا برای ناسیونالیستهای پبروزحدود ۲۸% و در فرانسه برای گلوبالیستهای پیروز ۲۹% بود. امری که نشان از بحران جدی دموکراسیبورژوائی صرفنظر از مواضع سیاسی بورژوائی آنها ازنظر اکثریت رای دهنده گان فاقد صلاحیت نماینده اکثریت بودن می باشند.

بازی انتخاباتی رقیب تراشی بیشتر از آن که ماهیت دموکراتیک داشته باشد، جنبه ی ازبین بردن آراء جمعی توده ها – باتوجه به انتخاب نامزدهائی که متعلق به دیدگاههای مختلف ولی ماهیتا مدافع نظام سرمایه داری می باشند – جریان می یابد. دراین وضعیت نیز هرگونه انتقاد به منتخبین با رای اقلیت تحت عنوان شرکت نکردن توده ها را ندارند. چون که خواست شرکت کردن نداشته اند پس نماینده گان منتخب با کمتر از ۳۰ % رای را باید بی تفاوتها را به حساب اکثریت آورد!!

در فرانسه انتخاب یکی ازدو کاندید ماکرون و لوپن آنان را همانند انتخاب بین وبا و طاعون نامیدند. درایران نیز انتخابات دور دوازدهم ریاست جمهوری اسلامی را در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۶نیز بین بد و بدترمی نامند که همانند خطرات وبا و طاعون ضربه زدن به توده های مردم را دارند.

در چنین شرایطی ضروراست توده های مردم و به ویژه کارگران و زحمت کشان پرچم : زنده باد انتخابات شورائی در جامعه سوسیالیستی که کنترل دائمی سیاستها را برای تغییر احتمالی کاندیداهائی که طبق نظر توده ها در مجلس و دولت کارنکرده باشند، اینان دردست دارند. برنامه های انتخاباتی درمیان کاندیدهای نظام سرمایه داری با کمترین اختلاف یکی بوده و هنرشان ایجاد تشتت نظری است و دنبال چاپیدن بازار آشفته را دزدان حاکم طالبند. درپیش بردن این گونه برنامه ارتجاعی حاکمان با توسل به پلیس، زندان و سرکوب پیش می برند و فریاد حق خواهی توده های مردم هر روز شنیده می شود.

درحالی که برنامه انتخابات شورائی درگرو بحث و با شرکت همه گان جهت رسیدن به وحدت نظری و نتیجتا وحدت اراده و عمل و پیش بردن برنامه انقلابی جمعی درحدی است که پیروزیهای بزرگی نصیب اکثریت عظیم مردم گشته و سرودشادمانی در سراسرکشور طنین انداز می گردد. و تنها نق و نال ازجانب مدافعان منافع خصوصی خودشان اعم از بورژوائی و خرده بورژوائی با توسل به هرنیرنگی مخرب نظیرچوب لای چرخ حرکت کننده جامعه به پیش می گذارند.

ک.ابراهیم – ۱۸ اردیبهشت ۱۳۶۹

Comments are closed.

آثار کلاسیک مارکسیستی

آمار سایت

کانال چشم انداز مصاحبه با کاک ابراهیم و محسن رضوانی

تقویم

سپتامبر 2017
د س چ پ ج ش ی
« آگوست    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

مراسم خاکسپاری زندە یاد رفیق بهرام مهین

>