تداوم اعتصاب و تحصن پرستارا

بعد از سرکوب جنبش دیماه ، و بگیر و ببند های متعاقب آن ما نه تنها با سکوت و تسلیم به این سرکوب ها روبرو نبودیم بلکه توده های به جان آمده ، البته در ابعاد کمتر ولی شجاعانه تری به مقابله با سرکوب گران و ادامه درخواست های خود پرداختند. هر قشرو طبقه ای پیگیرانه خواست های خود را مجددا به شیوه های خود مطرح و برایش فعالیت های گسترده ای را شروع کرده اند. پرستاران به اعتصاب، تحصن ها و تجمع های خود دربرابر نهادهای ” ذی صلاح ” ادامه داده و خواهان افزایش حقوق و پرداخت حقوق های عقب مانده شدند. وضعیت پرستاران در ایران نشان می دهد که با وجود هزاران پرستار بیکار فارغ التحصیل دانشگاهی، با کمبود هزاران پرستار دراین زمینه مواجهه هستیم. کار طولانی، شب کاری، عدم امنیت شغلی و حفاظتی، فاصله حقوقی، تعداد بیش از حد مقررمریض برای هرپرستار و استانداردهای کارازجمله مشکلاتی هستند که قشرپرستاربا آن درگیراست.اعتراضات پرستاران به مثابه نیروی کار در بخش خدمات همچون دیگر مزدبگیران با بحران عمومی اقتصادی، عقب افتادگی حقوق و مزایا و عدم افزایش حقوق شروع شد و همچنان ادامه دارد. بعلت اینکه اکثریت پرستاران را زنان تشکیل می دهند، نابرابری حقوق و مشکلات محیط کار هم بر مشکلات دیگر کار در ایران اضافه می شود. در عین حال بعد از ساعت ها کار طاقت فرسا، آنها مجبور هستند هم بخش اصلی کار خانه را بدوش بکشند و هم نان آور خانواده شان باشند.

دولت جمهوری اسلامی در ظاهر به علت کمبود پرستار طرحهایی را به نام طرح تحول و یا ارتقای باور بالینی که شامل آموزش ۱۰۰۰۰ پرستار با آموزشهای یک ساله به نام کمک پرستار است، و نیز تعرفه گذاری(برای تعیین دستمزدها برای خدمات گوناگون) ولی در حقیقت برای اختلاف بر سر حقوق بین پرستاران در طی سال های گذشته …مطرح کرده است که با اعتراض گسترده پرستاران بخاطر زیر پا گذاشتن استانداردهای آموزشی حقوق و کار از جانب دولت روبرو شده است. اعتراضات پرستاران که بصورت تجمع مقابل نهادها و ارگان های مربوطه به بهداشت و وزارت کار و مجلس انجام شد دارای دو درخواست اساسی بودند ۱ – دریافت حقوق های عقب مانده ۲ – اصلاح سیستم پرستاری در کشور.

البته این دو درخواست بخش های وسیع دیگری را هم در اجرایش در برخواهد گرفت از جمله اصلاح نظام بهداشتی کشور، اصلاح سیستم استخدامی، بیمه و بهداشت همگانی، برچیدن خصوصی سازی در امر بهداشت و درمان، برچیدن سیستم قاچاق دارو و انحصاری کردن برخی اقلام دارویی و وسایل پزشکی دراختیار تعدادی ازخودیها و سپردن آن بدست نهادهای واقعا صالح، تامین امنیت و استانداردهای محیط کار و سطح دانش عمومی، پایان دادن به اختلاف بین نیروهای کار در رشته کار بهداشتی از جمله بین پزشکان و پرستاران، بین پرستاران و کمک پرستاران، بین مریض ها و خانواده های آنان با پرستاران و اجازه به آنان برای ایجاد تشکلهای مستقل صنفی و سیاسی خودشان، کوتاه کردن دست مدیران از دخالت در امور پرستاران در زمینه های شخصی و اجرای استانداردهای علمی در رابطه با خدمات بهداشتی و درمانی.

اعتصابات و تحصن های اخیر پرستاران کشور که به سرعت به شهرها و بخش های مختلف کاری آنها کشیده شد از همین استثمار، ظلم بی حد و حصری است که بر آنان روا می رود. حرص و طمع سرمایه داری در ایران برای اینکه از هر امکان اجتماعی کلاهی برای خود درست کند به مسئله سیستم بهداشتی هم کشیده شده است. بعلت اینکه بودجه های دولتی برای سیستم درمان و بهداشت در ایران به نسبت سرانه بسیار پائین است و رسیدگی و دادن خدمات به بیماران در سطحی نازل عدم نارضایتی از این مسئله به برخورد پرستاران با بیماران و یا خانواده هایشان کشیده می شود. در حالیکه پرستاران در این میان هیچ تقصیری ندارند و حتی خود مورد ظلم و ستم و استثمار بیمارستان و یا واحد درمانی خود قرار دارند. کمبود پرستار و عدم تربیت پرستاران دانشگاه دیده مشکلی در سیستم آموزش و پرورش و برنامه ریزی و مدیریت جامعه پزشکی نیست بلکه موضوعی سود آور برای ارگان های خدمات بهداشتی است که با کادر کمتر پرستاری، بیمارهای بیشتری را تحت پوشش قرار دهند. مشکلی که باعث عدم رسیدگی و یا بوجود آمدن حوادث ناگوار در بیمارستان ها و مراکز درمانی کشور می شود. بویژه اینکه سوداگران در این رشته با تربیت کمک پرستار با دوره های کوتاه و پرخرج، از پرداخت حقوق بالاتر به پرستاران دانشگاه دیده و تحصیل کرده شانه خالی می کنند.

اعتصاب اخیر پرستاران کشور نشان داد که تشکلات موجود یکی نظام پرستاری و دیگری انجمن صنفی پرستاری اساسا تشکلات مستقلی که بخواهند خود را مدافع خواست های صنفی پرستاران نمایند، نیستند. آنها بویژه نظام پرستاری که نهاد اصلی تری در بین آنهاست صرفا سوپاپ اطمینانی از طرف ارگان های بالای حکومتی برای کنترل این جنبش است. جنبش پرستاران به مثابه بخشی از جنبش کارگری و پیوند با آن می تواند خود را متشکل کرده تا بتوانند خواست های خود را بطور واقعی و پیگیرانه به پیش ببرند.

زنده بادهمبستگی جنبش پرستاران و کارگران

خواست های پرستاران باید بفوریت برآورده شوند

غ.ع – اردیبهشت ۱۳۹۷