گسترده ترباد اعتصابات و جنبش های توده ای

دراثربی توجهی رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی به خواسته های به حق جنبشهای مطالباتی مختلف، به علت نیاز این جنبشها به تحقق این خواسته ها هر روز که می گذرد گسترش این مبارزات را در سطح سراسری ایران شاهد هستیم:

– تشکل یابی سندیکائی طبقه کارگرایران درتاریخ ۱۰۰ ساله اخیرو تداوم سرسختانه آن در ایجاد فدراسیون ها و شوراهای کارگری دربرابر نظامهای سلطنتی و جمهوری اسلامی مسیر حرکت رهائی بخش خود و توده های مردم را نشان داده است؛

– اعتراضات کانون صنفی معلمان ایران ازجمله ی دست یابی به این حرکت جمعی سراسری نمونه ی پیشرفته پافشاری هرچه جمعی تر روی خواستهای خود درمبارزه برای کسب آنها به طور ارزنده ای در برابر بی تفاوتی نظام آموزش و پروش از سالها پیش شروع کرده اند؛

– دانشجویان ایران دربرابر سرکوبگری حاکمان و افت وخیزهای آن هیچگاه خاموش نشده و تلاش در ایجاد جنبش دانشجوئی پیشرو در پیوند با جنبش کارگران و زحمت کشان ادامه می یابد؛

– بازنشسته گان نیز به گسترش مبارزاتی خویش هرچه بیشتر دربرابر دولت تحمیل کننده فشار عدم پرداخت مرتب بازنشسته گی که شندرغازی بیش نیست، می پردازند؛

– شروع اعتصاب سراسری اخیر کامیون داران و راننده گان کامیون از ۲ خرداد ۱۳۹۷  به دنبال فراخوانی برای اعتصاب سراسری رانندگان کامیون و کامیون داران، این اعتصاب در شهرهای مختلف کشور اعلام حضور و وجود این جنبش گردید.

کامیون داران به افزایش قیمت بیمه‌ها، عوارض اتوبان‌ها، کمیسیون بالای باربری‌ها، هزینه بالای تعمیرات و قیمت بالای لوازم یدکی خودرو‌ها، با وجود ثابت ماندن کرایه‌ها، توسط شرکتهای خصوصی همراه با دولت  تحت بهانه ی جلوگیری از گرانی قیمتها اعتراض دارند.

کامیون داران در بیشتر استان های کشور، از جمله خراسان رضوی، هرمزگان، فارس، لرستان، کرمان، اصفهان، قزوین، از حمل بار خودداری کرده و خواستار رفع مشکلات خود شدند.

 

با ادامه اعتصاب کامیون‌داران و کمبود بنزین و گازوئیل در شهرهای ایران، و برای به شکست کشاندن این اعتصاب سراسری، سپاه پاسداران و ارتش تانکرهای خود را برای سوخت‌رسانی به بعضی جایگاه‌ها به خدمت گرفته‌اند.

اعتصاب کامیون‌داران و رانندگان کامیون به زودی در سراسر ایران از جمله در خوزستان گسترش پیدا کرد.«حق گرفتنی‌ست دادنی نیست!» این جمله را کامیون‌داران مشهدی روی بنرهای خود نوشته‌اند. کامیون‌داران زرند کرمان هم علاوه بر بالا بودن مخارج کامیون و قطعات یدکی یک خواسته مشخص را به منظور مقابله با پایین بودن کرایه‌ها مطرح کرده‌اند: «خواهان تعیین کرایه پایه برمبنای تُن بر کیلومتر می‌باشیم.»

براساس اعلام وزارت راه‌ و شهرسازی؛ ۳۶۰ هزار کامیون حمل بار در کشور وجود دارد. به گفته «عباس خاکبازان» رئیس انجمن صنفی کارگری رانندگان ناوگان یخچال دار بین‌المللی شهر تهران، به دلیل عدم نظارت سازمان راهداری بر شرکت‌های باربری، این شرکت‌ها بین ۵۰ تا ۸۰ درصد هزینه حمل را به عنوان کمیسیون خود برمی‌دارند؛

مطالبات کامیون داران و رانندگان کامیون

  • افزایش حداقل ۵۰٪ کرایەهای داخلی و خارجی
  • افزایش سهمیه سوخت ماهیانه، به گونەای که راننده مجبور به تهیه گازوییل آزاد نباشد
    ۳- حذف نصب اجباری سپهتن توسط راهنمایی و رانندگی و احترام به حریم خصوصی رانندگان
    ۴- تصویب قانون جدید و کاهش درصد نرخ کمیسیون دریافتی باربری و پایانەها از رانندگان از ۱۴٪ به ۷%

۵- مستقر کردن دفتر نظارت بر کمیسیون دریافتی از رانندگان درپایانه ها، مخصوصا کلان شهرها مانند: تهران ،یزد ،بندرعباس، کرمان، بندرامام و…

۶- تعیین نرخ کرایه بر اساس تن بر کیلومتر، که در این صورت حق راننده و صاحب بار کاملا رعایت میشود.

۷- کاهش نرخ حق بیمه تامین اجتماعی و تصویب مشمولیت مشاغل سخت و زیان آور برای رانندگان

۸- کاهش نرخ عوارض جاده ای

۹- کاهش نرخ مالیات سالانه کامیون

۱۰- تشکیل فراکسیون حمایت از صنعت بزرگ حمل و نقل جاده ای در مجلس

 

– گرچه تقسیم ناعادلانه ی آبهای موجود و عدم استفاده درست از ذخایر آب کشور فاجعه ی کم آبی به ویژه درمناطق روستائی به حد اعتراضات سراسری نرسیده ولی ” در برخی مناطق مثل شرق اصفهان در شرایط کنونی، کشاورزان به نبود آب کشاورزی و عدم تأمین حقابه خود معترض هستند و در برخی مناطق دیگر نیز درگیری ها برای تأمین آب مورد نیاز صنعت و یا جلوگیری از اجرای طرح های انتقال آب موضوع اصلی تنش های آبی است، و اوضاع شرق کشور به شدت نگران کننده تر از این حرف ها دارد و موضوع جان و سلامت مردم در میان است”.(تابناک)

در شهرستان های شرقی استان خراسان جنوبی، شهرستان هایی مثل شهرستان درمیان مردمی که در خط مقدم مرزهای شرقی کشور به نوعی مرزبانان و محافظان مرزهای کشور محسوب می شوند، اما مشکلات طبیعی و بحران های بهداشتی و درمانی که اکثراً به دلیل نبود آب برایشان ایجاد شده دیگر زندگی برای آنها را غیر ممکن کرده است.

این را می توان از بررسی وضعیت زندگی مردم روستای ذکری در ۵۰ کیلومتری شهر اسدیه به عنوان مرکز شهرستان درمیان دریافت؛ مردمی که مدت هاست دیگر دسترسی به آب سالم برایشان ممکن نیست و تنها امید آنها تانکرهای آبی است که هر ده روز یک بار از سوی شرکت آب و فاضلاب روستایی برای آنها آورده می شود.

در روستای ذکری عطش موج می زند و لوله های آب شرب خانگی سال هاست به دلیل بی آبی، کارایی خود را از دست داده است. در این روستا تنها حمام عمومی موجود از سال ها پیش به دلیل نبود آب تعطیل شده و اکنون به شکل یک مخروبه درآمده است.

مردم این روستا آنقدر از نظر تأمین آب شرب برای آشامیدن و بهداشت فردی در محدودیت قرار گرفته اند که سلامت فردی و گروهی آنها به دلیل محدودیت های آبی به شدت وخیم شده است.

بیماریهای پوستی و فقر تغذیه در میان مردم این روستا موج می زند و تقریباً هیچ آبی برای کشاورزی وجود ندارد. تأمین دیر به دیر آب شرب روستا به وسیله تانکرهای آب رسان ـ که گفته می شود برخی اوقات به فاصله بیش از ده روز به روستای ذکری می روند ـ سبب شده مردم برای رفع نیازهای خود از گنداب هایی استفاده کنند که تحت هیچ شرایط مصرف آن برای هر جنبنده ای به صلاح نیست.

دغدغه و مشکل بیش از ۴۸۰ روستای مرزهای شرقی کشور در استان خراسان جنوبی است.

بدین ترتیب درکلیه ی مناطق کشاورزی و روستاهائی که کم آبی معضل زنده ماندن را به وجود آورده نیاز به جنبشی سراسری هست.

اما کلیه ی جنبشهای مطالباتی باید بیش از پیش به این حقیقت دست یابند که بدون پیش بردن مبارزه ای  اصولی متحد و یک پارچه خود و با جنبش نیرومند کارگری قادر به رهائی از سلطه ی جابرانه ی نظام سرمایه داری حاکم در ایران تحت هر عنوان پادشاهی، جمهوری”سکولار”، جمهوری اسلامی، جمهوری اسلامی “دموکراتیک” نبوده و تنها با تحقق انقلاب کارگری و استقرار جامعه ی سوسیالیستی در اسارت نیروهای استثمارگر و ستمگر باقی خواهند ماند.

ک.ابراهیم – ۹ تیر ۱۳۹۷(۱ول ژوئن ۲۰۱۸)

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *