قتل عام زندانیان سیاسی

ماههای خونین مرداد وشهریور یاد آور یکی دیگر از جنایات رژیم جمهوری اسلامی است.۳۰ سال قبل در طی مدت تابستان ۵۴۰۰ نفر از زندانیان سیاسی که بسیاری از آنان در حال  اتمام مدت محکومیت شان بودند اعدام شدند. جنایتی فجیع که تا مدتی حتی رژیم از ترس جرئت انتشار خبرش را نداشت. ابعاد جنایت آنچنان هولناک بود که رژیم با عجله پیکر زندانیان اعدام شده را در گورهای دسته جمعی دفن کرد تا آثار آنرا بپوشاند.اما تاریخ نشان داده است که رژیم های جنایتکار را راه فراری از دست توده ها نیست اگر چه آنها موقتا بتوانند برسر حاکمیت باقی بمانند.اما آنها نمی توانند از مکافات جنایاتی که مرتکب شده اند بگریزند. امروز خشم توده های مردم در برابر این جنایت سازمان یافته خود را در مشت های جوانان ما در کف خیابان ها با شعار مرگ بر رژیم جمهوری اسلامی یافته است.

از روز به قدرت رسیدن رژیم اسلامی سرکوب ها همرا با کشتار فعالین سیاسی ، اجتماعی شروع شد. دهه ۱۳۶۰ دهه ای که رژیم بر اساس حکم خمینی چوبه های دار در میدان برپا کرده است و ایران را به زندان و قتلگاه هر نیروی مخالفی که جرئت ایستادگی دارد تبدیل کرده بود.رژیم دوران سیاه ترس ، اختناق ، نا امنی و بی قانونی را براه انداخته بود تا به قول معروف زهر چشمی گرفته باشد. رژیم دست عوامل خود را برای ترور آدمکشی ، قتل های زنجیره ای و شکنجه در حد بسیار وسیع و گسترده باز گذاشته بود. مجموعه این سیاست ها تحت سیاست های همه جناح های رژیم پیش برده شد. اصلاح طلبان آینده و اصول گرایان و دلواپسان ، اعتدال گرا ، میانه رو تحت رهبری خمینی شریک این نسل کشی سیاسی هستند.

خمینی که در پاریس فریبکارانه می گفت کمونیست ها هم حق حرف زدن دارد در حکمی که برای قتل عام زندانیان سیاسی انتشار داد حتی زنده ماندن یک نفر را هم نپذیرفت . در طی این سال ها جنایت های دهه  ۶۰ و بویژه قتل عام سال ۶۷ به طور مکرر مورد بحث و بررسی از زاویه های مختلف ، اجتماعی ، روانی ، سیاسی و غیره قرار گرفته است وسعی شده است که زمینه ها و دلایل چنین کشتارهای بی رحمانه و شنیعی از جانب حکومت ها بیان شود و مورد تحلیل قرار گیرد.

قدمت وجود زندانی سیاسی به طول تاریخ جامعه طبقاتی برمی گردد. زمانی که در جوامع بشری طبقات اجتماعی ظاهر شدند و بر سر منافع خود به جنگ طبقاتی دست بردند . زمانی که طبقات حاکم برای حفظ این جنگ طبقاتی به نفع خود دولت ، زندان ، شکنجه و اعدام را شکل دادند. مبارزه علیه نابرابری در شکل سیاسی آن مبنایی برای حضور مبارزین سیاسی و زندانیان سیاسی شد.

ما در تاریخ بشری با جنایت های  زیادی علیه زندانیان سیاسی روبرو بوده ایم ،رژیم های گوناگون علیه زندانیان سیاسی از بدترین نوع شکنجه و اعدام های وحشتناک استفاده کرده است. اما در دوران جدید جمهوری اسلامی در استفاده  از انواع شکنجه و اعدام های دسته جمعی زندانیان سیاسی ابعاد نوینی از جنایت ، وحشیگری را به  نمایش گذاشت. جمهوری اسلامی از روش هایی استفاده کرد که دوران بربریت را زنده می کرد. این روش دست دیگر جنایتکاران را برای جنایت  های بزرگ در خارج از ایران هم باز کرد.

در عین حال قتل عام های زندانیان سیاسی ، جنبش مادران خاوران را بوجود آورد که با قهرمانی نگذاشتند که رژیم مردم  را دچار فراموشی کنند و ذهنیت و تاریخ این جنایت را پرده پوشانی کند. رژیم جمهوری اسلامی در حال از بین بردن گورستان هایی است که زندانیان سیاسی اعدام شده در آن دفن شده اند. اما مردم  ما رای خود را داده اند ” نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم “.چنین است قضاوت تاریخ در باره ی جنایت بزرگ خمینی و دارودسته ی معرف به گروه مرگ که در تابستان شصت وهفت زندانیان سیاسی را به قصد نابودی کامل به جوخه های مرگ سپردند” .این رژیم بخشودنی نیست هر رژیمی که شکنجه و اعدام را همچون رژیم جمهوری اسلامی اساس قضاوت ،دادگستری و عدالت خود قرار داده است باید به گورستان تاریخ سپرده شود.

ع.غ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *