اعتصاب رانندگان کامیون ها در ایران اکثر شهرهای بزرگ و کوچک را در بر گرفته است

رانندگان خواست های محقانه ای را مطرح می کنند که. برخی از آنها عبارتند از:

:تامین قطعات یدکی و سوخت  برای  کامیون ها با قیمت مناسب.رانندگان کامیون ها بارها به افزایش بی رویه قیمت قطعات یدکی و سوخت اعتراض کرده اند.با اینکه قیمت قطعات یدکی از جمله لاستیک بالا رفته است ولی کیفیت قطعات بدتر شده بطوریکه خرج های آن از دخلش بیشتر است . قطعات یدکی بر اساس نرخ تورم به چند برابر قیمت دو سال گذشته افزایش یافته است. اما دولت بجای راه  حل اساسی با متهم کردن شرکت های قطعه و لاستیک سازی توپ را به زمین دیگر پرتاب می کند.

تقسیم بارها بصورت عادلانه.در این مورد رانندگان کامیون ها از عدم تخلیه بارها در حداقل زمان و استفاده از فناوری های امروزی برای این کار شکایت دارند

کم بودن کرایه بار. نهادهای دولتی از جمله اداره راهداری در ایران معترف هستند که طی دو سال گذشته با نرخ تورم موجود هیچ افزایشی بر کرابه بار صورت نگرفته است .

علیه احجافات در جاده ها از جمله فساد و رشوه گیری پلیس جاده ها و…..

بیمه های اجتماعی .در این زمینه هم پرداخت حق بیمه و نیز استفاده از خدمات اجتماعی بعلت حیف و میل در سازمان تامین خدمات اجتماعی با مشکلات و ندادن این سرویس ها بصورت مرتب به رانندگان کامیون ها و خانواده هایشان روبرواست

در فراخوانی که از سوی اتحادیه هماهنگ‌کنندگان رانندگان سراسر ایران منتشر شد و از رانندگان کامیون خواست تا از اول مهر در اعتصاب سراسری شرکت کنند، ۱۵ خواسته رانندگان کامیون و ترانزیت بیان شد. از جمله این خواسته‌ها به «افزایش حقوق بازنشستگی و سختی کار»، «کاهش قیمت لاستیک و لوازم یدکی»، «افزایش ۷۰ درصدی نرخ کرایه»، «کسر حق پرداختی بیمه رانندگان»، «حذف دلالان و واسطه‌ها از پایانه‌ها و باربری‌ها»، و «نظارت بر برخوردهای غلط و سلیقه‌ای مأموران راهنمایی و رانندگی و مجازات ماموران و افسران رشوه‌گیر» می‌توان اشاره کرد.

بر سر درخواست های بالا احجاف های زیادی به رانندگان کامیون ها شده است به نحوی که برخی از رانندگان می گویند با قیمت های سوخت و لوازم یدکی و نیز کاهش کرایه بار ، دیگر آنها قادر به تامین خرج زن و بچه های خود نیستند. در دور اول و دوم اعتصاب ها که خرداد ماه گذشته شروع شد. رژیم حتی به قول های داده شده از طرف خود هم وقعی نگذاشت و خواست  رانندگان کامیون را برای انجام عملی آنها بی جواب گذاشت.

رشد این اعتصاب در طی ۲۰ روز و گسترش آن به بیشتر شهرهای ایران نشان داد که مقاومت و پیگیری و درک درست از شرایط می توان به پیروزی نسبی یک اعتصاب بیانجامد.این اعتصاب نشان داد حتی در کارهایی که ظاهرا انفرادی به نظر می رسد می توان نیروی عظیمی را متشکل و سازمان داد.

امانی معاون حمل و نقل راهداری در ایران می گوید : با بحث‌های کارشناسی انجام شده کرایه رانندگان کامیون ۱۵ تا ۲۰ درصد باید افزایش یابد، اما هم اکنون در مرحله اخذ مجوز از دستگاه‌های دولتی هستیم”.چنین قول هایی که هیچ تضمین اجرایی پشت آن نیست همراه دستگیری بیش از۲۰۰ راننده کامیون در روزهای اخیر. ماهیت و اهداف پلید دولت در برخورد به خواست های رانندگان کامیون را نشان می دهد.

اما این بار دولت و نهادهای خصوصی هم بطور مستقیم از  این اعتصابات تاثیر پذیر هستند. هزاران تن کالا در بنادر ایران انبار شده است .نقشه های دولت برای بکار گیری نیروهای دولتی و نظامی و استفاده از کامیون های این نهادها هم نتوانست که اعتصاب دور سوم را با شکست روبرو کند به همین دلیل دولت خود مستقیما وارد قضیه شده است و از اهرم پذیرش بخش کوچکی از خواست های رانندگان کامیون همراه با بگیر و ببند فعالین این اعتصاب ، آنرا به پایان رسانده و در صورت نیاز درهم بشکند.

برخی از بخش های کار در بویژه ایران برای اقتصاد و نیز سیستم های دولتی تعیین کننده هستند.یکی از آنها سیستم حمل و نقل است که شاهرگ های اقتصادی را بهم وصل می کند.و اعتصاب و خواباندن کار در بخش حمل و نقل آنچنان مهم است که بالاخره دولت را مجبور به جوابگویی مستقیم به این اعتصاب کرده است.

این اعتصاب در عین اینکه در سیستم بهم پیوسته و زنجیره ای خوب کار کرد توانست بخش هایی  از طبقه کارگر را به پشتیبانی خود بکشد که نمونه بسیار مثبتی از همبستگی صنفی و طبقاتی را نشان داد.اما مشکلی که این اعتصاب داشت همچون دیگر اعتراضات و اعتصابات گذشته در ایران عدم تشکیلاتی منسجم و رهبری بود.

این روز ها وقتی صحبت از رهبری در جنبش اجتماعی و کارگری می شود. بخشی از فعالین این توهم را ایجاد می کنند که گویا می توان بدون رهبری و صرفا با استفاده از اینترنت و خبر رسانی جنبش را رهبری و به پیروزی رساند. این به هیچ وجه نباید به مفهوم عدم استفاده از امکانات تکنولوژیکی در خدمت جنبش های رادیکال و مترقی تلقی شود ولی آن چه که نادرست است . استفاده از این تکنولوژی را با رهبری متشکل و در یک حزب و سازمان یکی گرفتن و بی مورد دانستن سازماندهی تشکیلاتی می تواند به نفوذ عناصر دشمن در خدمت سمت دهی جنبش ها و یا نفوذ و از بین بردن آن منجر شود. این دشمنان می توانند هم عناصر داخلی و هم عناصر خارجی اعم از سازمان های امنیتی و یا اطلاعاتی داخلی و خارجی باشند که قادر نخواهند بود در یک تشکیلات منسجم که از کادرهای رهبری آگاه بهره می گیرد نفوذ سیاسی – امنیتی پیدا کنند.

در پشتیبانی بین المللی از این اعتصاب در برخی از کشورها از جمله هلند رانندگان کامیون ها با کامیون های خود رژه رفتند.که خود امر بسیار مثبت و قدمی در راه همبستگی بیشتر طبقه کارگر جهانی است.در عین حال نباید اجازه داد که امپریالیست ها و دیگر قدرت های مرتجع بین المللی از این پشتیبانی سوء استفاده کنند. این مبارزات متعلق به طبقه  کارگر است و در این حیطه بایستی مورد بررسی قرار گیرد.

دور سوم اعتصاب با قبول برخی از درخواست های رانندگان کامیون با پیروزی نسبی به  پایان رسیده است. اما درخواست هایی که دولت قبول کرده است آیا همچون سیاست های گذشته رژیم فریب و استفاده از زمان در جهت شکاف انداختن در صفوف متحد رانندگان کامیون است و یا یک عقب نشینی واقعی بعلت فشار های چندگانه بر روی خود.هر چه هست تا همین جا هم  رژیم تحت فشار مبارزه متحد رانندگان کامیون تن به قبول درخواست های رانندگان داده است برای اینکه موافقت نامه خصلت عملی بگیرد.احتیاج است که رانندگان کامیون  همچنان مصرانه  اجرای آنها را از دولت بخواهند و در غیر این صورت دور بعدی با شدت و حدت بیشتری آغاز خواهد شد. اعتصاب یک ابزار مبارزه و تقابل طبقاتی است بین حاکمین  و محکومان ،بین سرمایه و نیروی کار نتیجه آن به توازون نیروی کار و مقابله با سرمایه و دولتش در جلوگیری از فریب و پشت گوش انداختن این  خواست های بحق از طرف دولت برمی گردد.بایستی به رانندگان کامیون برای این اعتصاب پیروزمندانه تبریک گفت . اتحاد و همدلی و پشتیبانی از جمله دلایل این پیروزی بوده اند باید از تجربیات این  اعتصاب مبارزات آینده را تا سرنگونی رژیم ضد کارگر سرمایه داری اسلامی آموخت .پیروزی آینده در گرو مبارزه ، اتحاد باز هم مبارزه و اتحاد و بالاخره پیروزی است .این  اعتصاب اولین اعتصابی است که خصلت رشته ای و منطقه ای و موردی و محدود را به سطح فرا کشوری ، فراگیر و گسترده آن رساند که از پشتیبانی کارگران و زحمتکشان دیگر برخوردار شد . جنبش کارگری و زحمتکشان ما قدم های موثری را برای تشکل یابی و متحد شدن بخش های گوناگون طبقه کارگر برداشته است. این روند ادامه خواهد یافت و همه  نیروهای انقلابی و عدالت خواه بایستی از این مبارزات بر حق حمایت همه جانبه ای را سازمان دهند.

ع.غ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *