جنبش اعتراضی معلمان

جنبش اعتراضی معلمان در ایران جنبش جدیدی نیست  این اعتراضات را از زمان رژیم گذشته تا مقطع انقلاب ، و تاسیس سازمان ها و نهادهای صنفی معلمان و سپس پاکسازی های گسترده توسط رژیم تازه به قدرت رسیدن اسلامی و در ادامه آن بصورت متناوب دستگیری فعالین این جنبش تا مقطع کنونی ادامه داشته است در ماه گذشته باز هم ما شاهد گسترش و رشد بیشتر اعتراضات و اعتصابات و تظاهرات در شهرهای مختلف ایران بودیم .جنبش معلمان بدون ترس از ارعات و بگیر و ببند های رژیم همچنان به اعتصاب و تحصن ادامه می دهند.مدارس در شهرهای مختلف ایران شاهد توقف کلاس های درس و پشتیبانی دانش آموزان و اولیای آنها در آخرین اعتصاب آنها بود. جنبشی که در سطح محدود ولی با درخواست های مشخص در چند سال گذشته آغاز شد و قدم به قدم در زیر سرکوب فعالینش خود را به اقصا نقاط کشور جدا از مناطق ملیتی و مذهبی و غیره گسترش و درعین حال نشان داد که درخواست های محقانه سریعا می تواند مرزهای ملی و مذهبی و جدائی های اجتماعی را بین یک نیروی طبقاتی از بین برده و با در هم شکستن این مرزها شکل روشن طبقاتی به آن بدهد. معلمان به مثابه یک شغل پر از استرس و مسئولیت اجتماعی نسبت به نسل آینده ، شغلی که وظیفه اش تربیت علمی نسل آینده برای بدست گیری و اداره آینده جامعه است بایستی از نه تنها امنیت شغلی بلکه تامین نسبتا بالای اجتماعی برخوردار باشد که بتواند وظایف محوله را بخوبی انجام بدهد . معلمی که حقوق ماهانه اش حتی ۱۵ روز خرج خانواده اش را تامین نمی کند و مجبور است دو شیفته کار کند. چگونه می تواند با تمرکز کامل به امور دانش آموزان رسیدگی دقیق داشته باشد . معلمی که بطور دائم زیر فشار دستگاههای امنیتی برای کوچکترین حرف زدن ، تماس با دیگر معلمان است چگونه می تواند به وضعیت تحصیلی دانش آموزانش رسیدگی کند. معلمی که مشغله فکری اش تامین حداقل زندگی خانواده گی آنهم با مشقت و سنگینی بار بحران است قادر به اداره کلاس های ۳۰ نفره نخواهد بود. با تمام این احوال معلمان متعهد و با شرافت ما در سرتاسر کشور در شرایطی که صندوق فرهنگیان کشور خالی است، از جسم و جان خود مایه می گذارند که بتواند سیستم آموزش و پرورش بسته ایران را با فداکاری خود سامانی بدهند.درخواست های معلمان برای تامین یک زندگی ساده و حداقلی فراتر نمی رود. آنها می خواهند که حقوق ها و مزایای قانونی شان پرداخت و به موقع پرداخت شود. خصوصی سازی مدارس و کالایی شدن آموزش  متوقف شود و در ساختارهای نظام آموزشی اصلاحات جدی انجام بگیرد و حقوق سنواتی و پایه های حقوق بر مبنای درستی گذاشه شود و….

کانون صنفی معلمان ،در سال ۱۳۹۳ در تحصنی جلوی مجلس شورای اسلامی در ۸ بند اولیه ترین خواست های معلمان را به این ترتیب آورده است  شرکت در برنامه ریزی آموزشی ،بازبینی در ردیف بودجه ،افزایش ۳۰ در صدی حقوق ،پرداخت حق ایاب و ذهاب و دیگر مزایا حقوقی ،استاندارد سازی محیط آموزشی ، آزادی بدون قید و شرط کسانی مانند رسول بداقی و محمود باقری از فعالان کانون صنفی معلمان و بالاخره جایگاه درست بازنشستگان آموزش و پرورش در سیستم حقوقی بازنشستگان . اما با گذشت مدتی معلوم شد که رژیم جمهوری اسلامی قصد ندارد به درخواست های معلمان وقعی بگذارد و با دستگیری های فعالین مانند محمود بهشتی، اسماعیل عبدی و رسول بداقی، محمد حبیبی و….. و ایجاد محیط اختناق در محیط های آموزشی به معلمان کشور این پیام را فرستاد که حق گرفتنی است و نه دادنی.

معلمان کشور هم نه تنها تسلیم ارعاب و سرکوب نشدند و با تکیه به نیروی خود مبارزات خود را گسترش داده و  با اعتصاب های متعدد که آخرین آن در ۲۲ و ۲۳ مهرماه۱۳۹۷ بود ، رژیم را مجبور خواهد کرد به خواست های آنان گردن بگذارد شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهدنگیان با توجه به شرایط جدید فرهنگیان را به یک اعتصاب بخاطر اعتراض به مسئله گرانی و  تورم فراخواند داد که مورد استقبال وسیعی قرار گرفت

دستگیری های اعتراضات اخیر معلمان در سرتاسر کشور در عین اینکه به وضعیت اسفبار گرانی و تورم افسارگسیخته کنونی و مبارزه برای دستمزدها و از دست رفتن تامین اجتماعی ارتباط دارد ولی این اعتراض صنفی بعلت سیاست های رژیم اسلامی از یک سو و رقابت های امپریالیستی و ارتجاع منطقه در خاورمیانه اساسا علیه کارگران و زحمتکشان و مزدبگیران است.بحران کنونی سفره مزدبگیران جامعه را خالی تر و جیب حاکمان رانت خوار را پرتر کرده است.

همان طور که قبلا هم در همین نشریه نوشتیم امپریالیسم آمریکا با تحریم ها و فشار اقتصادی و رشد فقرو گرسنگی انتظار دارد که شورش های گرسنگان بتواند اوضاع داخلی را به نحوی جلو ببرد که یا جمهوری اسلامی را وادار به تمکین به خواسته هایش بکند و یا شورش و هرج و مرج امکان دخالت و تغییر رژیم با آلترنایتو خود ش را امکان پذیر کند. نقشه ای که در برخی کشورهای خاورمیانه تاحدی با موفقیت جلو رفته است . اما جنبش های اخیر در ایران و اعتراضات اخیر نشان از آگاهی بالای طبقاتی کارگران و زحمتکشان جامعه دارد که در عین اینکه مبارزه خود را علیه رژیم دزد و فاسد اسلامی جلو می برند دست رد به سینه تمامی امپریالیست ها و هواداران بی جیره و مواجب و یا مزدور زده اند. اعتراضات معلمان گام هایی را در پیوند با مبارزات کارگری و همبستگی های متقابل پیموده است که جای بسی خوشبختی دارد. این پیوند نه تنها به پر باری و قدرت گیری بیشتر این اعتراضات علیه رژیم کمک می کند ، بلکه سد قدرتمندی علیه ترامپیست های وطنی و اصلاح طلبان  بی آبرو وفریبکار داخلی و خارجی بوجود خواهد آورد.

از خواست های محقانه معلمان کشور حمایت کنیم

کارگر ، معلم اتحاد اتحاد

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی

ع.غ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *