مرثیه

 

راه

  در سکوتِ خشم

                     به جلو خزید

و در قلبِ هر رهگذر

غنچه‌ی پژمرده‌یی شکفت:

«ـ برادرهای یک بطن!

    یک آفتابِ دیگر را

    پیش از طلوعِ روزِ بزرگش

    خاموش

            کرده‌اند!»

و لالای مادران

بر گاه‌واره‌های جنبانِ افسانه

                                 پَرپَر شد:

«ـ ده سال شکفت و

                          باغش باز

                                     غنچه بود.

پایش را

         چون نهالی

در باغ‌های آهنِ یک کُند

                              کاشتند.

مانندِ دانه‌یی

به زندانِ گُل‌خانه‌یی

قلبِ سُرخِ ستاره‌یی‌اش را

                                   محبوس داشتند.

و از غنچه‌ی او خورشیدی شکفت

تا

 طلوع نکرده

               بخُسبد

چرا که ستاره‌ی بنفشی طالع می‌شد

از خورشیدِ هزاران هزار غنچه چُنُو.

و سرودِ مادران را شنید

که بر گهواره‌های جنبان

                              دعا می‌خوانند

و کودکان را بیدار می‌کنند

تا به ستاره‌یی که طالع می‌شود

و مزرعه‌ی بردگان را روشن می‌کند

سلام

      بگویند.

و دعا و درود را شنید

از مادران و از شیرخوارگان؛

و ناشکفته

            در جامه‌ی غنچه‌ی خود

                                          غروب کرد

تا خونِ آفتاب‌های قلبِ ده‌ساله‌اش

ستاره‌ی ارغوانی را

                          پُرنورتر کند.»

وقتی که نخستین بارانِ پاییز

عطشِ زمینِ خاکستر را نوشید

و پنجره‌ی بزرگِ آفتابِ ارغوانی

                                  به مزرعه‌ی بردگان گشود

تا آفتاب‌گردان‌های پیشرس به‌پا خیزند،

برادرهای هم‌تصویر!

برای یک آفتابِ دیگر

پیش از طلوعِ روزِ بزرگش

                            گریستیم.

مهر ۱۳۳۰